3. KT Kitap Turu // Kendime Yeni Bir Ben Lazım - Miranda Dickinson

Bir günde hayatınızdaki her şeyi kaybetseydiniz, ne yapardınız? Nell Sullivan, otuz üç yaşında, başarılı, iş odaklı yaşayan, bir barışıp bir ayrıldığı sevgilisiyle aynı işyerinde çalışan kontrol manyağı bir kadındır. Fakat bir gün içinde kendisini hem evsiz hem işsiz hem de sevgilisinden ayrılmış olarak bulur. Hayatındaki her şey kontrolünden çıkmıştır.  Nell Sullivan bu durumla baş etmek için bir çılgınlık yapmaya karar verir: San Francisco’da yaşayan kuzeni Lizzie’yi ziyaret etmek. Nell’in tamamen kontrolü dışında gerçekleşen bu gezi sayesinde Nell, daha önceleri hayal bile edemeyeceği tamamen başka bir dünyanın kapılarını aralar.  Kendime Yeni Bir Ben Lazım, kimi zaman güldüren kimi zaman da duygulandıran hikâyesiyle bazen “her şey bitti” dediğimiz anlarda bile aslında hayatın sürprizlerle dolu olduğunu gösteriyor okura.  “İyimser, samimi ve eğlenceli bir hikâye... sanki benimle konuşuluyormuş gibi hissettim.” -Hanna Insyirah “Uzun süredir okuduğum en iyi kitap. Gerçek bir romans.” -Joy Jones “Zekice, zekice, zekice! İhtiyacım olan her şey bu kitaptaydı.” -Jayne Simmons “Fantastik. Heyecan verici, romantik ve yenileyici.” -Liz Stead

Kendime yeni bir lazım benim için bir kitaptan çok bir deneyim oldu. Bir San Francisco macerası, hayallerin gerçek olduğunu gösteren harika bir yoldaş.
Nell Sullivan, tıpkı ben gibi hayatı plan, program içinde geçmiş, mükemmeliyetçi yapıya sahip bir kişilik. Ve bir gün işten atılıyor. Aynen böyle. Kitap bu şekilde sizi bir şoka sokuyor.
Aynı gün içerisinde başına bir çok olay gelen Nell, kendini bir seyahat firmasının içerisinde San Francisco'daki kuzenini ziyaret etmeyi düşünürken buluyor.
Ve maceramızda bu şekilde başlıyor.
Nell işten kovulduktan sonra kendi için bir şeyler yapmaya çalışıyor. Sürekli mutlu olmaya çalışıyor, anı yaşamak istiyor. Planlar programlar olmadan, pozitif düşünceler içerisinde San Francisco'da güzel bir tatil geçirmeyi hedefliyor.Ve oluyor da.
Benim için roman 4 bölümden oluşuyor.
İlk bölümde roman tadında kişisel gelişim kitabı okuyormuşsunuz gibi hissedeceksiniz. Çünkü ben öyle hissettim. Ama işe de yarıyor. Kitabı okuduğum süre içerisinde kendimle barıştım. Aynalara daha fazla bakıyorum ve eskisi kadar kendimden nefret etmiyorum. Pozitif düşünüyorum ve planlamalarımı biraz daha azalttım.

İkinci bölümde roman tadında gezi ve yemek rehberi okuyormuşsunuz gibi hissedeceksiniz. Bu yerleri okurken karnınız acıkabilir ve sürekli bir şeyler pişirme arzusuyla dolup taşabilirsiniz. Çünkü ben öyle hissettim. Hatta Nell orada yemeklerin tadına bakıp iç geçirirken ben ona aynen şöyle bakıyordum.

Üçüncü bölümde cidden hikayenin içine gireceksiniz ve Nell'in hayallerine ulaşması için ona dua edeceksiniz. Aynı zamanda siz de hayalleriniz için bir şeyler yapmak isteyeceksiniz. Çünkü ben istedim.

Ve dördüncü bölümde de Nell'i ayakta alkışlamak isteyeceksiniz. Ama sizi uyarayım, çünkü bu bölüm biraz sıkıcı ve ilk bölümde karşılaştığınız o gezi havası yok ne yazık ki. Duyguları karman çorman olmuş, kararlı ve azimli bir Nell Sullivan var ortada. Ama kitap şekerliğinden hiçbir şey kaybetmiyor.

Nell'in bir hayali var. Kendine ait bir restoran açmak istiyor. Hatta bu hayali çok uzun yıllardır aklında ve her şeyin ayrıntılı bir planını yapmış. Ama bu hayalini uzun süre boyunca kimseye açıklamamış. San Francisco'da yediği yemekler ve gezdiği yerler bu hayalinin ateşini körüklüyor ve sonuç:
Nell Sullivan bu hayalini gerçekleştirmek için plan yapmaya başlıyor.
Tabi her zaman yanında olan kuzeni Lizzie ve dostu Vicky'nin de desteleri hiçbir zaman eksik olmuyor.Sürekli Nell'i destekliyorlar.
Bir de Max var tabi. Gerçi 273.sayfada yaptığı şeyi hayatta unutamam. Hiç tahmin etmemiştim böyle bir şey olabileceğini ama oldu.

Gel Nell, kafa kafaya verelim de ağlayalım modundaydım yani o derece kötü hissettim. Ama bugün spoilerlı kısım yok maalesef.
Ama sonunda tekrar bir araya geldiler ve cidden çok mutlu oldum, zaten diyordum her şey iyi güzel de hep böyle mi olacak? Hiç kötü bir şey yok mu, diye düşünüyordum. Keşke başka bir şey isteseymişim dedim cidden.
Sonu hakkında ne diyeceğimi bilmiyorum.Son bölüme kadar her şey sırasıyla, güzel güzel gitmişti ama son bölüm bana çok oldu bittiye geldi. Yani ne oldu, ne bitti, nasıl geçti o günler, sonrasında ne olacak, bir sürü soru kaldı aklımda. Ama ben Nell Sullivan'a güveniyorum. O yapar.
Çok cici bir kitaptı ve ben bu kitabı tekrar tekrar okumayı düşünüyorum.
Sonu yüzünden bir puan kırdım maalesef.

2. KT Kitap Turu // Şeftali Kokan Bir Yaz - Jodi Lynn Anderson

Tam bir baş belası olan Murphy İçine kapanık, masum Birdie ve sosyetik güzel Leeda... Birbirlerinden her anlamda farklı olan Murphy, Birdie ve Leeda’nın hayatları hiç beklemedikleri bir şekilde bir yaz Darlington Şeftali Bahçesi’nde kesişir. İlk başlarda her ne kadar üçü de birbirinden uzak durmaya çalışıp birbirlerine karşı soğuk olsa da zamanla aralarında hiç kimsenin ya da hiçbir şeyin kolay kolay koparamayacağı bir bağ oluşur. Acaba bu bağ, bu üç genç kadının hayatındaki sorunları da çözmelerinde etkili olacak mı, dahası içlerindeki hissettikleri boşluğu doldurmaya bu bağın gücü yetecek midir? Bu yaz diğer yazlardan çok farklı olacak! "Şeftali Kokulu Bir Yaz, “arkadaşlar güzeldir” sözünün altının çizildiği, bütün farklara rağmen insanın birbirine tutunmasının değerini gösteren sıcacık ve samimi bir öykü. Anderson’ın hikâyesi, ergenliğin son çığlıklarıyla beraber, o yaşlara özgü sıkıntıları ve beklentileri dile getiriyor. Publishers Weekly Komik, özgün ve tam anlamıyla çok yaratıcı. Jodi Anderson’ın kalemi oldukça cezbedici. Şeftaliler kadar lezzetli ve tatlı bir hikâye." Booklist

Herkese merhaba :D
Şimdi sizlerle içimi parçalayan, bana arkadaşlıkların önemini anlatan ve içimi ısıtan sıcacık bir kitaptan bahsedeceğim.
Şeftali Kokan Bir Yaz, Novella Dinamik Yayınları sponsorluğunda Kitap Tüccarları olarak okuduğumuz bir kitaptı. Ben kitabı daha önceden farklı bir yayın evinden Yaz Arkadaşları ismiyle okumuştum ve ilk okuduğum doğru düzgün romanlardan biriydi. O zamanda kitabı şimdiki kadar çok sevmiştim.
Şunu belirtmek isterim ki kitabın harika alıntıları ya da unutulmaz tavsiye verici sözleri yok. Kısaca edebi yönü çok ağır basmayan bir kitap. Olay odaklı giden ve asıl tavsiyenin hikayenin bütününde olduğu bir kitap. Yazdıklarımı anladıysanız sizi seviyorum :D
Tanıtım Bülteninden de anlayacağınız üzere Murphy, Leeda ve Birdie birbirlerinden tamamen farklı üç genç kız.
Murphy, hikayenin kötü kızı. Annesi kasabanın adı çıkmış kadını ve herkes Murphy'nin de öyle olduğunu ya da olması gerektiğini düşünüyor. Bir gün yaptığı bir hata sonucu, bahar tatilini Darlington şeftali Bahçesi'nde çalışarak geçirmesi gerekiyor.
Leeda, ablasını 7/24 kıskanıyor ve ailesinin onu sevmediğini düşünüyor. Ne kadar kusursuz olursa olsun ailesinin gözünde ablası Danay kadar olmadığını düşünüyor.
Ailesi de gıcık zaten. Kızlarını bahar tatili için akrabalarının yeri olan Darlington Şeftali Bahçesi'nde çalışmaya yolluyorlar.
Birdie ise şeftali bahçesinin sahibinin kızı. Annesi ve babası boşanma kararı almışlar ve Birdie cidden bir depresyon halinde. Ayrıca o yılın şeftali bahçesinde geçireceği son yıl olduğunu düşünüyor.
Kızlarımızın yolları bahar tatilinde kesişiyor. Çok iyi anlaşamayan üçlümüz yaz tatili için yeniden bir araya geldiklerinde asıl hikaye başlıyor.
Benim için kitabın en güzel yanı, arkadaşlığın, dostluğun ne kadar önemli olduğunu anlamamı, elimde olan arkadaşlıkların değerini bilmem gerektiğini anlamamı sağladı.
Samimi olmak gerekirse iki üç kişiden oluşan sıcacık aile gibi bir arkadaş grubum yok. Hatta derdim olduğunda gidip ilk anlatacağım kişi diye birisi de yok. Yani birçok arkadaşım olduğu doğru ama kimseye gerçek dostum, beni anlayan tek kişi dememişimdir.
İşte bu kitabı bu yüzden çok seviyorum. Bana mucizelerin gerçek olabildiğini gösteriyor. Bana gerçek arkadaşlıkların var olduğunu, var olabileceğini gösteriyor. Bir bakıma içimdeki bu boşluk duygusuna çare oluyor.

Üç an karakterden de parçalar buldum kendime. Üçünü de kendime yaın hissettim ve üçü adına sevindim, üzüldüm, heyecanlandım...
Karakterler canlıydı benim için. Canlıydı ve hikayelerini bana anlatıyorlardı. Senin için de umut var diyorlardı.
Kitap hakkında daha fazla yorum yapamayacağım. İçinizi ısıtacak, sıcacık bir dostluk hikayesi arıyorsanız bu kitap kesinlikle biçilmiş kaftan.
Daha mükemmel ötesi cildinden, sayfaların kenar renginden ve sürekli koklamaktan kendimi tinerci gibi hissettiğim kokusundan bahsetmedim bile...
Ve kitabı okurken canım çok fena şeftali çekti bir yerde. Kokusu falan da tatmin edemedi beni.
Size bir tavsiye, kitabı okurken yanınızda her zaman bir kaç tane şeftali bulunsun. Ama dikkat, Murphy gibi iç çamaşırınıza kadar şeftaliye bulanabilir siniz.
İyi günler herkese.

Puanım:

1. KT Kitap Turu // Son Çarem - Kübra Nur

Hiç tanımadığım bir adamı bir sapık gibi takip etmeyi kabul etmiştim. Evet, şimdi de bu saçma ve nasıl yapacağıma dair tek bir fikrimin bile olmadığı iş için hazırlığımı bitirmek üzereyim. Üstümde beyaz yazlık bir elbise var. Başıma büyük, hasır şapkamı taktım ve açık sarı saçlarımın omuzlarımdan dökülmesine izin verdim. Gözümde güneş gözlüklerim ve kolumda çantamla aynadaki görüntüme baktım. Narin ve zarif görünüyordum. Bu halimle bir ajan olamayacak kadar süslüydüm. Neyse ki işin temelinde zaten gerçek bir ajan olmamam yatıyordu. Çantamdan fotoğrafları çıkarıp hedefime, akşamdan beri, milyonuncu defa baktım. Biraz özgüven sağlamak adına genişçe gülümseyip kendimi görevime hazırladım. “Senin için geliyorum ve sen, bu şehirde tutunmam için benim son çaremsin! 

Nasıl biter, NASIL? 

Ya kafayı yiyeceğim.  İlk defa bir kitapta kendimden bu kadar çok şey buldum.  Zihnimde ne kadar 'Wattpad kitabı' tabusu varsa yıktı geçti.  O kadar samimi bir dille yazılmış ki...  Yazarı ayakta alkışladım. 
Kitabın sonunda duygulandım ve umutlandım. Kitabı okurken Mayıs'la sevindim, onunla ağladım, onunla güldüm (aynı zamanda kahkahalar atıp, anırmışta olabilirim).
Kitabı okuduğum süre içerisinde kendi aşk hayatımda da sorunlar yaşadım ve kitaptaki o saf aşkı okumak acı verdi. Kelimeler o kadar gerçekçiydi ki, onlara dokunabiliyordum. 
Ve Mayıs Ekiz'le Arın Arıkan kalbimin bir köşesinde öyle bir yer edindi ki, hayatım boyunca onları tanıdığım için mutlu olacağım. 
İçimde hafif bir buruklukla bitirdim kitabı, ve yüzümde bir gülümsemeyle veda ettim karakterlere.
Evet ilk blog turum unutamayacağım kadar güzel bir kitapla başladı - ve bitti. Kitabı bitirince "Neden bitti ki?" diye söylendiğim bir kitap oldu kendisi.
Banelleşen 'kötü çocuk iyi kız' ya da aşk üçgenleri yoktu kitapta. Öpmeli gömmeli sahnelerde yoktu.  Çok harika, mükemmel, sorunsuz bir ilişki de yoktu. Çoğu zaman tartışıyor ve birbirleriyle dalga geçiyorlardı zaten. Çok gerçekçi ve sade bir hikayeydi. Bir kızın günlüğünü okumak gibiydi.
Ayrıca acayip komikti. Samimi espriler ve tekarar tekrar okuduğumda bana kahkaha attıran sözler vardı. Kısaca kitabı okurken kahkaha atmanız %1000 :D
Kitabı kısaca özetlemek gerekirse;
Mayıs Ekiz, üniversiteyi bitirmiş lakin iş bulamamış bir kızımızdır. İstanbul'un yarısından fazlasıyla iş görüşmesi yapmıştır fakat genelde herkes ona "Biz sizi arayacağız." dediği için ortalıkta sürünmüştür.
Bir gün umudunu kaybetmek üzereyken  elinde bol sıfırlı bir çekle (başında 1olan) karşısına çıkar ve Mayıs'tan ajanlık yapmasını ister. Tabi aşırı sakar, beceriksiz ve rezilliğe yatkın kızımız daha ilk günden işleri eline yüzüne bulaştırır.
Mayıs, bu beceriksizliğinin hayatını değiştireceğini bilmiyordur. Ama öğrenecektir.
Peşine Ajan olarak takıldığı Arın Arıkan'la sevgili olarak gezmesi gerekir ve arada meydana gelen yakınlaşmalar yeni bir aşkın kapılarını aralar.

SPOİLER ORANI ÖLÜMCÜLDÜR!!!!

Okuma!

Okumasana!

ĞIAAAAAA.....

Ya sen Arın Arıkan'sın, senin kaçıp, o kızı üzme hakkın yoktu. Dıkşın, dıkşın, öldün çıq.

Şaka maka kitap beni yıktı geçti. Söylemiş miydim? Arın'ın başına gelen olay o kadar da saçma değildi bence fakat yazarımız insanların gözünde mükemmel olan bir karakter yaratmaya çalışmış. Tabi Arın mükemmel olmadığı için o mükemmeliyet kavramını çok iyi göremedim. Yani burada karışık denklemler ve saçma sapan teoriler ortaya çıkaracağım için sizi hiç meşgul etmeyeyim ben. 

Arın'ın Mayıs'a aşkını itiraf ettiği sahne 

Ve ve o tekne sahnesinde ben kalpten gidiyordum. İşte oraları okuduğum zaman benimde problemlerim vardı ve ben aynen böyleydim:

Bir de ben sürekli Akın'la Nisan'ın yakınlaşmasını istedim. Tabi denk gelebilselerdi. Güzel olurdu aslında. Gerçi Nisan'ın tam yaşını bilmiyoruz. O birazcık sorun olabilir :D

Ya ben konuşamıyorum. Çok kötü hissediyorum cidden.Kitap beni hem reading slump'tan çıkardı, hem de reading slump'a soktu.

Zararsız Spoiler Sahası!

Evet arkadaşlar, bir başka güzel kitabın yorumunun daha sonuna geldik. Umarım siz de benim gibi okurken kahkahalar atarsınız ve eğlenirsiniz. 

Yazara geri kalan hayatında başarılar diliyorum. Aynı zamanda kendisini tebrik ediyorum.

Puanım:

Dizi Önerisi : Selfie

Merhaba arkadaşlar. Bursa'ya geri döndüm ve internete kavuştuğum için kendimi hemen dizilere verdim. Kitap okuyamıyorum ve bir süre daha okuyamayacağım gibi gözüküyor. İzlemek istediim bir ton film ve dizi var. Ama öncelik her zaman dizilerde benim için.
Dizi izlemeyi seviyorum. Filmler çok uzun oluyor benim için ve her şeyi 2 saate sığdırabiliyorlar ve bu biraz sıkıcı oluyor bana göre. Şöyle bir olayı 10 bölümde çözebilecekleri kısa bir dizi izlemek bile benim için daha iyi.
Gelelim dizimizin konusuna.

Eliza Dooley, tanınmış bir Instagram fenomenidir *gözleri kalpli emoji* ve bir uçakta başına çok utanç verici bir olay gelir. Ondan nefret eden, ya da onu sevmeyen insanlar da bu olayın görüntülerini çekip sosyal medyaya yayar, Eliza'da utancından insan içine çıkamaz hale gelir.

Eliza değişmek ister tabi. Ona yardım edebileceğini düşündüğü biriyle tanışır. Henry Higgs. Henry de ona yardım etmeyi kabul eder. Gerçi pekte değiştiği söylenemez Eliza'nın. Ya da değişmeye çabaladığı söylenemez ama elinden geldiği kadarıyla çaba sarf ediyor ve hikayemiz böyle başlıyor.

Normal Doctor Who hayranları diziye Karen Gillan için başlayıp ona aşık oluyorlar, fakat ben konusu için başladım. Karen faktörü de var tabi ama daha çok konusu ilgimi çekti. Ayrıca izleyecek kısa bir şeylere ihtiyacım vardı.
Dizi Amerikan ABC kanalında yayınlanmaya başlanmış ve reytingler düşük olduğu için 8.bölümde iptal edilmiş. Yani galiba 8.bölümdü.
Daha sonra internet üzerinden kalan 5 bölüm de yayınlanmış ve Selfie'nin 1.sezonu televizyon tarihinin tozlu sayfalarına bırakılmıştır. Bence çok büyük haksızlık yapılmış. Türkiye de olsa Fox kanalı kapardı hemen diziyi ama Amerika'da herhangi bir yayıncının diziyi almasını beklemekten başka çaremiz yok.
Dizinin bir bölümü 20-25 dakika. Ben aksak internet problemleriyle diziyi biraz zar zor izledim diyebilirim. ama benim için de çok kısa sürede bitti. Üzerine yeni diziye başladım :D

Henry ve Eliza ilişkisi, aynı zamanda araya başkalarının ilişkileri ya da arkadaşlıkları katılarak ilerliyor. İkili aynı iş yerinde çalışıyorlar ve işyeri arkadaşları da bir çok kez ikiliyi yakıştırıyor. Kim yakıştırmaz ki?
Eliza öncelikle etrafındaki insanlarla kendi hakkında olmayan şeyler konuşmayı öğreniyor. Sevmediği insanlardan yardım istiyor, hiçbir zaman giymeyeceği şeyler giyiyor, wifi olmayan ortamlarda hayatta kalmayı başarıyor.
Hem Eliza'yı hem de Karen Gillan'ı tebrik ettim. Karen gerçekten rolünün hakkını vermiş. Ona hiçbir zaman sürtük, havalı kız imajını yakıştırmadım. Ama başarıyla yaptı yapması gerekenleri.

Eliza'da kendinden beklenmeyecek kadar değişti aslında. Özellikle son bölümde ve son sahnede... Ben orada Eliza'yla gurur duydum ve neredeyse ağlayacaktım.

Eliza aslında lisede hiç sevilen birisi değilmiş, en ezik, en inek gibi lakaplar takılmış hep ona. Ailesinden de çok fazla ilgi görmemiş. Kitap olsaydı bu kesinlikle Eliza için gözyaşı dökerdim. Sorunlu bir gençlik dönemi geçirmiş ve bu çocukluk dönemini de dizide bolca görüyoruz. Özellikle Eliza bir şeyi neden öyle yaptığını anlatırken ya da geçmişle alakalı sorunları olduğunda sürekli bizi liseli Eliza karşılıyor.

Eliza popüler olduğunu biliyor ve bunu söylemekten hiç çekinmiyor. Birçok ünlü tarafından tanınıyor, bir çok partiye katılıyor. Hatta bu ününü çalıştığı şirketin ürünlerini tanıtmak için de kullanıyor. Patronları çoğu zaman Eliza'yı övüyor. Zaten şirket çalışanlarının arasında en iyisi ve en verimlisi. Bir çok kişi bunu mini eteğinden dolayı olduğunu söylüyor ve aslında yalanda değil.
Her zaman normal sıradan karakterleri izleriz, başkasının artı biri olan karakterli... Ama Eliza öyle değil. Eliza VIP betches!

Henry ile ilk başlarda abi kardeş ilişkiler olsa da (ki bunları Henry söylüyor) izledikçe sizde benim gibi Heliza'yı destekleyeceksiniz. Hem de en büyüklerinden bir destekçi olacaksınız.

Dizi zaten romantizmden çok komedi üzerine kurulmuş olduğu için ikisinin yakınlaşması için kendinizi parçalayacaksınız ama öyle bir şey olmuyor. Eğer ikinci sezon olsaydı kesinlikle ikilinin aşkı üzerine durulacağını biliyorum. Buradan yetkililere de seslensem kimse beni dinlemeyecek o yüzden seslenemiyorum.

Ama ne olursa olsun Henry'nin onun için geri dönmesi, onun yanına gelmesi falan çok hoştu. Acayip güzeldi bütün o sahneler. İkili arasındaki en güzel sahneler şunlardı bence.

Burada Eliza kendine çeken wifi alanı aramak ve Henry'den kaçmak için dışarıda geziniyordu. Henry'de ona gitme diye yanına geldi.

Buraya Henry'i koymamışlar ama burada insanlık için küçük, Eliza için büyük bir adım atılıyordu. Eliza sunucu oluyordu ve Henry'de spoiler sayılabilecek bir nedenden dolayı Eliza'yı izlemeye gelmiyordu. Gıcık Henry. O bölümde onu ya da kendimi boğasım gelmişti.

Evet bu diziden bir sahne ama ikilin sahnesi değil :) aslında ikilinin sahnesi sayılabilir ama Heliza sahnesi değil :D

Bu da ilk bölümde Henry'nin Eliza'yı ir düğüne götürmek için kapısının önünden aldığı sahne. Orada nasıl da dili tutulmuştu ama :D O anda shipledim zaten ikiliyi. Ama o sahne harikaydı ya *gözleri kalpli emoji*

Burada Eliza, aslında sevgilisine öpücük yollama istiyor ama eğer dikat ederseniz son anda Henry'e de bakıyor. Zaten Henry'ciğimiz de hemen üzerine alınıyor. Şunu söylemeliyim ki Eliza'nın sözde sevgilisi Fredy'den nefret ediyorum. O olmasa Eliza ne güzel Henry'le çıkacak ama değil mi?

Burada da Eliza ben dans ederken kimse bana bakmadan edemez hatta sen bile diyor Henry'de ona bakmamaya çalışıyor.Orada baya gülmüştüm.

Bir de son bölümlere doğru o kadar üzücü bir sahne var ki. Anlatırsam spoiler olur ama küçücük bir gif koyabilirim. herhalde.

Burada Henry, Eliza'nın kalbini kırıyor ve Eliza'da sonrasında bu şarkıyı söylüyor. Sia'dan Chandelier. Şahsen bu şarkı aklımın ucundan geçmezdi o anda. Acayip uymuş, uymayı bırak resmen Eliza için yazılmış.
Şarkının orjinalini aşağıya bırakıyorum.

Son olarakta ilk bölümün fragmanını koyuyorum aşağıya.

İşte benden bu kadar. Benim gibi piyasadaki birçok diziyi izlemişseniz ve ne izliycem ne izliycem diye bakınıyorsanız dört bir yana bu dizi tam sizlik :)

Neyse ben Eliza gibi garipliklerimi yapmaya devam etmeye ve kitap okumaya gidiyorum. Bir sonraki yorumum da bir başka dizi önerisi olabilir sanırım :D bilemeyeceğim :)

Görüşürüz millet. Kendinize iyi bakın :* Öptüm.

Marslı - Andy Weir

Goodreads okurlarına göre 2014'Ün En İyİ Bİlİmkurgu ROMANI! Altı gün önce, Mark Watney Mars'a ayak basan ilk insanlardan biriydi. Şimdi ise, orada ölmesi neredeyse kesin.

"Çok uzun zamandan beri okuduğum en iyi kitap. Zeki, eğlenceli ve gerilim dolu. Marslı, bir romandan isteyebileceğiniz her şeye sahip."
-Hugh Howey, Wool serisinin yazarı-

"Sürükleyici… Defoe'nun Robinson Crusoe'su sanki daha zeki biri tarafından yazılmış gibi."
-Larry Niven, Hugo, Nebula ve Locus ödüllü Halka Dünya romanının yazarı-

"Bu kitap tam da benim gibi okuyucuların seveceği türden."
-John Scalzi, Yaşlı Adamın Savaşı serisinin Hugo ve Locus ödüllü yazarı-

"Andy Weir'in yazdığı Marslı şimdiye kadar okuduğum en iyi bilimsel bilimkurgu romanı. Bu romanı -başka bir kitap hakkında hiç böyle bir şey söylemedim- edebi anlamda da elden bırakmak mümkün değil." 
-Dan Simmons, Hugo ödüllü Hyperion serisinin yazarı-

"Marslı aklımı başımdan aldı!"
-Ernest Cline, Başlat romanının yazarı-

"Aksiyon ve uzay macerasının kusursuz bir karışımı."
-Library Journal-
(Tanıtım Bülteninden)

Normalde tanıtım bültenlerindeki yorumları paylaşmam ama bu bir nevi "Görün, görün! Siz hiç böyle yorumları olan kitap okudunuz mu?" demek oldu :D
Kitap manyak bir şeydi. Manyağızım diye bir bilim dalı varsa bu kitap o bilimi açıklayan bir şey olabilirdi.
Konumuz kısaca şöyle. Nasa, Ares projesiyle Mars'a insan yolluyor. 1 ve 2 numaralı görevler başarıyla tamamlanıyor. Fakat 3. görevde bir problem çııyor ve Ares 3 tayfası dünyaya geri dönmek zorunda kalıyorlar. Tahliye işlemi yapılırken de ana karakterimiz Mark Watney bir kazaya kurban gidiyor ve takım arkadaşları tarafından öldü zannedilerek Mars'ta bırakılıyor.
Ama Mark hayatta kalmayı başarıyor ve kitap tam olarak buradan başlıyor. Nasa'yla hiçbir şeilde balantı kuramıyor, elindeki erzaklar ona bir sonraki Ares görevine kadar idare etmiyor, bütün bunları bir kenara bırakın adam koskoca gezegende tek başına.

Başına gelmeyen kalmıyor zaten. Yazık zavallım.
Mark bir botanikçi, aynı zamanda makine mühendisi gibi bir şey. Belki de tornacı (:D) orasını tam çözemedim.
Yanında getirdiği bir miktar dünya toprağı ve patatesle kendi bağını kuruyor resmen. Artık Mars'a düşersem nasıl patates yetiştireceğimi biliyorum.
Bu arada Mark nerede kalıyor diye sorarsanız, uzay üssü gibi, mars yüzeyine inşa edilmiş Hab'lar var. O da Ares 3 bölgesindeki Hab'da kalıyor.
Hab'dayken başına bir çok talihsizlik geliyor. İçeride patlama yaşanıyor, Hab hava kaçırıyor. Basınç değerleri düşüyor. Adam hepsine bir çözüm buluyor ama ölmekten beter oluyor yahu.
Nasa'da 1 ay sonra Mark'ın hayatta oluğunu keşfediyor. Ertesi ay da iletişime geçebiliyorlar. Ona erzak paketi yollamaya çalışırken sorun çıkıyor. Mark karamsarlığa düşüyor falan filan.

Ya bir ara adam orada ölse gitse ne olur diye düşündüm. Kimi kimsesi yok garibim. Ama insanlar onu kurtarma konusunda çok kararlılar. Herkes dua ediyor, herkes yardım etmeye çalışıyor.
Tıpkı Mark'ın da dediği gibi.

Bir yürüyüşçü dağlarda kaybolsa, insanlar bir arama düzenler. Bir tren kaza yapsa insanlar kan vermek için sıraya girerler. Bir deprem şehrin birini yerle bir etse, dünyanın dört bir yanından insanlar acil durum malzemeleri gönderir. Bu insanların içinde öyle temel buluna bir şeydir ki, istisnasız her kültürde yer bulmaktadır.

Kitabın büyük bir kısmında bilimsel terimler vardı ama bunlar çoğumuzun zaten fen bilgisi dersinde gördüğü şeylerdi. Bazı hesaplamaları ve istatistiksel verileri okudukça "Adamım, sen insan mısın?" dedim. Birçok kişi çok sıkılmış hesaplamalardan fakat ben onlar olduğu için mutluydum. Hiç değilse elimizde bilimsel verilere dayanan gerçek bir kurgu vardı. Ütopya olmaktan çok uzak bir dünyada yer alması benim gözümde kitabın bir artısı.
ayrıca Mark acayip komik birisi. Daha ilk sayfalardan itibaren gülerek okudum kitabı. Yani çoğu yerde kahkaha attım ama birçok yerde de yüzümde bir tebessüm bulunuyordu. Son derece esprili ve eğlenceli bir adam.
Ayrıca 27 Kasım'da kitabın filminin çıkması bekleniyor. Fragmanı aşağıda.

Altyazılı Fragman

Puanım.